تعدد زوجات و تأثیر آن بر ثبات خانواده در احوال شخصیه کشورهای اسلامی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار گروه حقوق، دانشگاه بین المللی المصطفی، قم، ایران

چکیده

تعدد به معنای افزون بر واحد است وهنگامی که این واژه به همسر منضم گردد، بر بیش از یک همسر دلالت می‌کند. شریعت اسلامی تعدد زوجات را به دو شرط مقید ساخته است؛ نخست، رعایت عدالت میان همسران، دوم، توانایی مالی برای تأمین نفقه و اداره امور زنانی که تحت تکفل هستند. فقهای مذاهب اسلامی برمشروعیت وجواز تعدد زوجات اتفاق نظر دارند. این پدیده دارای وجوه مثبتی است؛ از جمله تحقق آثار دینی، تشکیل خانواده‌ای سرشار از مودت و رحمت، پاسخگویی به نیاز افزایش نسل، وتخفیف برخی معضلات اجتماعی. با این حال، کاربست نظام تعدد زوجات با چالش‌هایی همراه است؛ از قبیل ظلم وتبعیض میان همسران، عدم تمکن مالی، وایجاد اضطراب روانی در فرزندان.در قوانین احوال شخصیه کشورهای اسلامی نسبت به تعدد زوجات موضع واحدی وجود ندارد. در برخی ازکشورهای اسلامی، تعدد زوجات به‌طور کلی ممنوع گردیده وازنظر حقوقی باطل فرض شده وبرای مرتکب، مجازات پیش بینی گردیده است. در قوانین برخی دیگر از کشورهای اسلامی، ازدواج با بیشتر از یک زن جایز نیست مگر با اجازه دادگاه. در قوانین بعضی دیگر از کشورهای اسلامی، ازدواج مجدد با شرایطی مجاز است؛ چنانکه در غالب کشورهای اسلامی تعدد زوجات به دلایل اجتهادی وسیرۀ قطعی مسلمانان پذیرفته شده است. این پژوهش در سایه توصیف و تحلیل گزاره‌های فقهی و حقوقی پس از بیان هر یک از مواضع مذکور و بررسی استدلال‌های موجود، آنها را بررسی و نقد کرده ودر نهایت از اندیشه مشروعیت وجواز تعدد زوجات وتأثیر مثبت آن بر ثبات خانواده، دفاع کرده، وآن را موافق با منطوق نصوص می‌داند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Polygamy and Its Impact on Family Stability in Personal Status Laws of Islamic Countries

نویسنده [English]

  • Siamak Qiasi
Assistant Professor, Law Department, Al-Mustafa International University, Qom, Iran
چکیده [English]

Polygamy refers to having more than one spouse. When this term is associated with marriage, it denotes having more than one wife. Islamic law has restricted polygamy to two conditions: first, observing justice among wives, and second, having the financial capability to provide for the maintenance and management of the women under one’s care. Islamic jurists unanimously agree on the permissibility and legitimacy of polygamy. This phenomenon has positive aspects, including the realization of religious benefits, the formation of a family filled with affection and mercy, addressing the need for population growth, and alleviating certain social problems. However, the application of polygamy comes with challenges, such as injustice and discrimination among wives, financial incapacity, and psychological distress in children.There is no uniform stance on polygamy in the personal status laws of Islamic countries. In some Islamic countries, polygamy is entirely prohibited, legally invalid, and punishable by law. In others, marrying more than one woman is not permitted without court approval. Meanwhile, in some Islamic countries, remarriage is allowed under specific conditions. In most Islamic countries, polygamy is accepted based on jurisprudential reasoning and the established practice of Muslims.This study, through the description and analysis of jurisprudential and legal propositions, examines and critiques the aforementioned positions and their arguments. Ultimately, it defends the legitimacy and permissibility of polygamy and its positive impact on family stability, considering it consistent with the explicit meaning of religious texts.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Polygamy
  • Family Stability
  • Personal Status
  • Islamic Countries
  • Justice Among Wives
  • Islamic Law
  • Family Relations

مقاله حاضر با بررسی مسئله تعدد زوجات در چارچوب شریعت اسلامی و قوانین احوال شخصیه کشورهای اسلامی، به تحلیل ابعاد فقهی و حقوقی این پدیده پرداخته است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که تعدد زوجات در اسلام با شرایط و ضوابط دقیقی همچون رعایت عدالت و ... مجاز شمرده شده است. این حکم نه تنها پاسخگوی نیازهای طبیعی و اجتماعی جوامع اسلامی است، بلکه در صورت رعایت شرایط می‌تواند به حل معضلاتی مانند حمایت از بیوه‌زنان و افزایش نسل و کاهش پدیده تجرد کمک کند. بااین‌حال، پای‌بندی به عدالت و ضوابط حاکم بر چندهمسری می‌تواند، ثبات نظام خانواده را افزون‌تر نماید.

قوانین کشورهای اسلامی در این زمینه متنوع است، برخی مانند تونس و ترکیه آن را ممنوع کرده‌اند، برخی دیگر مانند عراق و سوریه آن را مشروط به اجازه دادگاه دانسته‌اند و برخی مانند ایران و مصر با وضع شرایطی خاص آن را مجاز شمرده‌اند.

درنهایت، این مقاله با تأکید بر ضرورت رعایت موازین شرعی و اخلاقی در اجرای تعدد زوجات پیشنهاد می‌کند که قوانین مربوطه به گونه‌ای اصلاح شوند که از سوءاستفاده‌ها جلوگیری کرده و حقوق تمامی اعضای خانواده را تضمین کنند. همچنین، به دیدگاه‌های انتقادی و ارائه راهکارهای عملی برای کاهش آثار منفی این پدیده، در راستای تحقق تعادل بیشتر در نظام خانواده و جامعه توجه نمایند.

به‌علاوه، پیشنهاد می‌گردد، تعدد زوجات در چارچوب مقررات اسلامی و با رعایت شروط زیر جایز است:

  1. اقتضای مصلحت فردی و اجتماعی؛

  2. رعایت عدالت.

همچنین ضروری است ضمانت‌های اجرایی و مجازات‌های قانونی برای موارد تخلّف از این شرایط پیش‌بینی شود تا از سوءاستفاده و تضییع حقوق زنان جلوگیری گردد. این رویکرد در عین حفظ اصول فقهی، تضمین‌کننده حقوق انسانی و اجتماعی تمامی طرفین است.

فیومی مقری، احمد بن محمد. (1405). المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر. قم: دارالهجره.
قرطبی، ابوعبدالله محمد بن احمد. (1412). الجامع لأحکام القرآن. بیروت: مؤسسه الوفاء.
کبیسی، احمد. (1990). فلسفة نظام الأسرة فی الإسلام. بغداد: بی‌نا.
کرکی، علی بن حسین. (۱۴۰۸). جامع المقاصد. قم: آل البیت.
مجلسی، محمدباقر. (1363). بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار. تهران.
محمدی، نعیمه؛ آسکانی، خان محمد. (1394). «مطالعة سلامت روانی مردان با تأکید بر سنت چندهمسری در شهرستان سرباز». مجله زن در فرهنگ و هنر، دوره 7، شماره 2.
محمصانی، صبحی. (1957). الأوضاع التشریعیه فی الدول العربیه ماضی‌ها و حاضرها. بیروت: دار العلم للملایین.
مروج، حسین. (1379). اصطلاحات فقهی. چاپ اول. قم: نشر بخشایش.
مغنیه، محمدجواد. (1421). الفقه علی المذاهب الخمسة. بیروت: داراحیاء التراث العربی.
مفید، محمد بن محمد. (۱۴۱۳). المقنعة. قم: مکتب الاعلام الاسلامی.
مکارم شیرازی، ناصر. (1413). أنوار الفقاهه. قم: مدرسه الامام امیر المؤمنین.
موسوی خمینی، سید روح‌الله. (1410). البیع. قم: مؤسسه اسماعیلیان.
نجفی، محمدحسن. (1401). جواهر الکلام فی شرح شرایع الإسلام. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
یزدی، محمد. (1415). فقه القرآن (للیزدی). قم: مؤسسه اسماعیلیان.
قانون «حقوق العائله» عثمانی. مصوب سال ۱۹۱۷م.
قانون «حقوق العائله» لبنان. مصوب سال ۱۹۱۷م.
قانون احوال شخصیه امارات. مصوب سال ۱۹۷۹م.
قانون احوال شخصیه کویت. قانون شماره ۵۱ مصوب سال ۱۹۸۴م.
قانون احوال شخصیه کویت. مصوب سال ۱۹۹۶م.
قانون احوال شخصیه مصر. قانون شماره ۱ مصوب سال ۲۰۰۰م.
قانون احوال شخصیه مصر. قانون شماره ۲۵ مصوب سال ۱۹۲۰م.
قانون احوال شخصیه مصر. قانون شماره ۲۵ مصوب سال ۱۹۲۹م.
قانون احوال شخصیه مصر. قانون میراث شماره ۷۷ مصوب سال ۱۹۴۳م.
قانون احوال شخصیه مصر. قانون وصیت شماره ۷۱ مصوب سال ۱۹۴۶م.
قانون احوال شخصیه مغرب. الصادر باسم مدونة الأحوال الشخصیة المغربیة. مصوب سال ۱۹۵۷م. اصلاحات ۲۰۰۴م.
قانون احوال شخصیه اردن. شماره ۶۱ مصوب ۱۹۷۶م. اصلاحات شماره ۸۲ سال ۲۰۰۱م.
قانون احوال شخصیه جمهوری عراق. شماره ۱۸۸ مصوب سال ۱۹۵۹م.
قانون احوال شخصیه جمهوری یمن. شماره ۲۰ مصوب سال ۱۹۹۲م.
قانون احوال شخصیه سوریه. مصوب سال ۱۹۵۳م با اصلاحات سال ۲۰۰۷م.
قانون ازدواج جمهوری اندونزی. شماره ۱ مصوب سال ۱۹۷۴م.
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. مصوب سال ۱۳۵۸ ه‍.ش.
قانون الازدواج فی اندونیسیا. مصوب سال ۱۹۷۴م.
قانون الأسرة الجزایر. حسب آخرین تعدیل، ۲۰۰۵م.
قانون الأسرة قطر. قانون شماره ۲۲ مصوب سال ۲۰۰۶م.
قانون مجله احوال شخصیه تونس. مجلة واجبات الطبیب فی الرائد الرسمی للجمهوریة التونسیة. ۱۹۵۶م. اصلاحات ۱۹۹۳م.
قانون مدنی ایران. مصوب سال ۱۳۰۷ ه‍.ش.
قانون مدنی جمهوری ترکیه. مصوب سال ۱۹۲۶م.